दाल्भ्यः
कार्यारंभेषु सर्वेषु दुःस्वप्नेषु च सत्तम ।
अमांगल्येषु दृष्टेषु यज्जप्तव्यं तदुच्यताम् ॥ 1 ॥
येनारंभाश्च सिद्ध्यंति दुःस्वप्नश्चोपशाम्यति ।
अमंगलानां दृष्टानां परिहारश्च जायते ॥ 2 ॥
श्री पुलस्त्यः:
जनार्दनं भूतपतिं जगद्गुरुं स्मरन् मनुष्यः सततं महामुने ।
दुष्टान्यशेषण्यपहंति साधयति अशेषकार्याणि च यान्यभीप्सति ॥ 3 ॥
शृणुष्व चान्यत् गदतो ममाखिलं वदामि यत् ते द्विजवर्य! मंगलम् ।
सर्वार्थसिद्धिं प्रददाति यत् सदा निहंत्य्शेषाणि च पातकानि ॥ 4 ॥
प्रतिष्टितं यत्र जगच्चराचरं जगत्त्रये यो जगतश्च हेतुः ।
जगच्च पात्यत्ति च यः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 5 ॥
व्योमांबुवाय्वग्निमहीस्वरूपैः विस्तारवान् योऽणुतरोऽणुभावात् ।
अस्थूलसूक्ष्मः सततं परेश्वरो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 6 ॥
यस्मात् परस्मात् पुरुषादनंतात् अनादिमध्यादधिकं न किंचित् ।
स हेतुहेतुः परमेश्वरेश्वरः ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 7 ॥
हिरण्यगर्भाच्युतरुद्ररूपी सृजत्यशेषं परिपाति हंति ।
गुणाग्रणीर्यो भगवान् स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 8 ॥
परः सुराणां परमोऽसुराणां परो यतीनां परमो मुनीनाम् ।
परः समस्तस्य च यः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 9 ॥
ध्यातो मुनीनामपकल्मषैर्यो ददाति मुक्तिं परमेश्वरेश्वरः ।
मनोभिरामः पुरुषः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 10 ॥
सुरेंद्रवैवस्वतवित्तपांबुपस्वरूपरूपी परिपाति यो जगत् ।
स शुद्धशुद्धः परमेश्वरेश्वरो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 11 ॥
यन्नामसंकीर्तनतो विमुच्यते ह्यनेकजन्मार्जितपापसंचयात् ।
पापेंधनाग्निः स सदैव निर्मलो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 12 ॥
येनोद्धृतेयं धरणी रसातलात् अशेषसृष्टिस्थितिकारणादिकम् ।
बिभर्ति विश्वं जगतः स मूलं ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 13 ॥
पादेषु वेदा जठरे चराचरं रोमस्वशेषा मुनयो मुखे मखाः ।
यस्येश्वरेशस्य स सर्वदा प्रभुः ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 14 ॥
समस्त यज्ञांगमयं वपुः प्रभोः यस्यांगमीशेश्वरसंस्तुतस्य ।
वराहरूपी भगवान् स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 15 ॥
विक्षोभ्य सर्वोदधितोयसंभवं दधार धात्रीं जगतश्च यो भुवम् ।
यज्ञेश्वरो यज्ञपुमान् स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 16 ॥
पातालमूलेश्वरभोगिसंहतो विन्यस्य पादौ पृतिवीं च बिभ्रतः ।
यस्योपमानं न बभूव सोऽच्युतो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 17 ॥
सघर्घरं यस्य च बृंहितं मुहुः सनंदनाद्यैर्जनलोकसंश्रितैः ।
श्रुतं जयेत्युक्तिपरैः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 18 ॥
एकार्णवाद् यस्य महीयसौ महीं आदाय वेगेन खमुत्पतिष्यतः ।
नतं वपुर्योगिवरैः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 19 ॥
हतो हिरण्याक्षमहासुरः पुरा पुराणपुंसा परमेण येन ।
वराहरूपः स पतिः प्रजापतिः ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 20 ॥
दंष्ट्राकरालं सुरभीतिनाशकं कृतं वपुर्दिव्यनृसिंहरूपिणा ।
त्रातुं जगत् येन स सर्वदा प्रभुः ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 21 ॥
दैत्येंद्रवक्षःस्थलदारदारुणैः
करेरुहैर्यः क्रकचानुकारिभिः ।
विच्छेद लोकस्य भयानि सोऽच्युतो
ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 22 ॥
दंतांतदीप्तद्युतिनिर्मलानि यः चकार सर्वाणि दिशां मुखानि ।
निनादवित्रासितदानवो ह्यसौ ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 23 ॥
यन्नामसंकीर्तनतो महाभयात् विमोक्षमाप्नोति न संशयं नरः ।
स सर्वलोकार्तिहरो नृकेसरी ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 24 ॥
सटाकरालभ्रमणानिलाहताः स्फुटंति यस्यांबुधराः समंततः ।
स दिव्यसिंहः स्फुरितानलेक्षणो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 25 ॥
यदीक्षणज्योतिषि रश्मिमंडलं प्रलीनमीषन्न रराज भास्वतः ।
कुतः शशांकस्य स दिव्यरूपधृक् ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 26 ॥
अशेषदेवेशनरेश्वरेश्वरैः सदा स्तुतं यच्चरितं महाद्भुतम् ।
स सर्वलोकार्तिहरो महाहरिः ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 27 ॥
द्रवंति दैत्याः प्रणमंति देवताः नश्यंति रक्षांसि अपयांति चारयः ।
यत्कीर्तनात् सोऽद्भुतरूपकेसरी ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 28 ॥
ऋक्पावितं यो यजुषा हि श्रीमत् सामध्वनिध्वस्तसमस्तपातकम् ।
चक्रे जगत् वामनकः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 29 ॥
यत्पादविन्यासपवित्रतां मही ययौ वियच्चर्ग्यजुषामुदीरणात् ।
स वामनो दिव्यशरीररूपदृं ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 30 ॥
यस्मिन् प्रयातेऽसुरभूभृतोऽध्वरात् ननाम खेदादवनिः ससागरा ।
स वामनः सर्वजगन्मयः सदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 31 ॥
महाद्भुते दैत्यपतेर्महाध्वरे यस्मिन् प्रविष्टे क्षुभितं महासुरैः ।
स वामनोऽंतस्थितसप्तलोकधृं ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 32 ॥
संघैः सुराणां दिवि भूतलस्थितैः तथा मनुष्यैर्गगने च खेचरैः ।
स्तुतः क्रमाद् यः प्रच्चार सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 33 ॥
क्रांत्वा धरित्रीं गगनं तथा दिवं मरुत्पतेर्यः प्रददौ त्रिविष्टपम् ।
स देवदेवो भुवनेश्वरेश्वरो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 34 ॥
अनुग्रहं चापि बलेरनुत्त्मं चकार यश्चेंद्रपदोपमं क्षणात् ।
सुरांश्च यज्ञांशभुजः स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 35 ॥
रसातलाद् येन पुरा समाहृताः समस्तवेदा जलचाररिरूपिणा ।
स कैटभारिमधुहाऽंबुशायी ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 36 ॥
निःक्षत्रियं यश्च चकार मेदिनीं अनेकशो बाहुवनं तथाऽच्छिनत् ।
यः कार्तवीर्यस्य स भार्गवोत्तमो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 37 ॥
निहत्य यो वालिनमुग्रविक्रमं
निबद्ध्य सेतुं जलधौ दशाननम् ।
जघान चान्यान् रजनीचरान् असौ
ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 38 ॥
चिक्षेप बालः शकटं, बभंज यो यमार्जुनं, कंसमरिं जघान च ।
ममर्द चाणूरमुखान् स सर्वदा ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 39 ॥
प्रातः सहस्रांशुमरीचिनिर्मलं करेण बिभ्रत् भगवान् सुदर्शनम् ।
कौमोदकी चापि गदामनंतो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 40 ॥
हिमेंदुकुंदस्फटिकाभनिर्मलं मुखानिलापूरितमीश्वरेश्वरः ।
मध्याह्नकालेऽपि स शन्खमुद्वहन् ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 41 ॥
तथापराह्णे प्रविकासि पंकजं वक्षस्थलेन श्रियमुद्वहन् हरिः ।
विस्तारिपद्मायतपत्रलोचनो ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 42 ॥
सर्वेषु कालेषु समस्तदेशेषु अशेषकार्येषु तथेश्वरेश्वरः ।
सर्वैः स्वरूपैर्भगवान् अनादिमान् ममास्तु मांगल्यविवृद्धये हरिः ॥ 43 ॥
एतत् पठन् दाल्भ्य समस्तपापैः
विमुच्यते विष्णुपरो मनुष्यः ।
सिद्ध्यंति कार्याणि तथाऽस्य सर्वान्
अर्थानवाप्नोति यथेच्छते तान् ॥ 44 ॥
दुःस्वप्नः प्रशममुपैति पठ्यमाने
स्तोत्रेऽस्मिन् श्रवणविधौ सदोद्यतस्य ।
प्रारंभो द्रुतमुपयाति सिद्धिमीशः
पापानि क्षपयति चास्य देवदेवः ॥ 45 ॥
मांगल्यं परमपदं सदाऽर्थसिद्धिं
निर्विघ्नामधिकफलां श्रियं ददाति ।
किं लोके तदिह परत्र चापि पुंसां
यद्विष्णुप्रवणधियां न दाल्भ्य! साध्यम् ॥ 46 ॥
देवेंद्रस्त्रिभुवनमर्थमेकपिंगः
संसिद्धिं त्रिभुवनगां च कार्तवीर्यः ।
वैदेहः परमपदं प्रसाद्य विष्णुं
संप्राप्ताः सकलफलप्रदो हि विष्णुः ॥ 47 ॥
सर्वारंभेषु दाल्भ्यैतद् दुःस्वप्नेषु च पंडितः ।
जपेदेकमना विष्णौ तथाऽमंगल्यदर्शने ॥ 48 ॥
शमं प्रयांति दुष्टानि ग्रहपीडाश्च दारुणाः ।
कर्मारंभाश्च सिद्ध्यंति पुण्यमाप्नोति चोत्तमम् ॥ 49 ॥
हरिर्ददाति भद्राणि मंगल्यस्तुतिसंस्तुतः ।
करोत्यखिलरूपैस्तु रक्षामक्षतशक्तिभृत् ॥ 50 ॥
॥ श्रीविष्णुधर्मोत्तरांतर्गतः मांगल्यस्तवः संपूर्णः ॥
