श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अरण्यकांडम् ।
अथ द्विषष्टितमस्सर्गः ।
सीतामपश्यंधर्मात्मा शोकोपहतचेतनः ।
विललाप महाबाहू रामः कमललोचनः ॥ 1 ॥
पश्यन्निव च तां सीतामपश्यन्मदनार्दितः ।
उवाच राघवो वाक्यं विलापाश्रयदुर्वचम् ॥ 2 ॥
त्वमशोकस्य शाखाभिः पुष्पप्रियतया प्रिये ।
आवृणोषि शरीरं ते मम शोकविवर्धिनी ॥ 3 ॥
कदलीस्कंधसदृशौ कदल्या संवृतावुभौ ।
ऊरू पश्यामि ते देवि नासि शक्ता निगूहितुम् ॥ 4 ॥
कर्णिकारवनं भद्रे हसंती देवि सेवसे ।
अलं ते परिहासेन मम बाधावहेन वै ॥ 5 ॥
परिहासेन किं सीते परिश्रांतस्य मे प्रिये ।
अयं स परिहासोऽपि साधु देवि न रोचते ॥ 6 ॥
विशेषेणाश्रमस्थाने हासोऽयं न प्रशस्यते ।
अवगच्छामि ते शीलं परिहासप्रियं प्रिये ॥ 7 ॥
आगच्छ त्वं विशालाक्षि शून्योऽयमुटजस्तव ।
सुव्यक्तं राक्षसैस्सीता भक्षिता वा हृतापि वा ॥ 8 ॥
न हि सा विलपंतं मामुपसंप्रैति लक्ष्मण ।
एतानि मृगयूथानि साश्रुनेत्राणि लक्ष्मण ॥ 9 ॥
शंसंतीव हि वैदेहीं भक्षितां रजनीचरैः ।
हा ममार्ये क्व यातासि हा साध्वि वरवर्णिनि ॥ 10 ॥
हा सकामा त्वया देवी कैकेयी सा भविष्यति ।
सीतया सह निर्यातो विना सीतामुपागतः ॥ 11 ॥
कथं नाम प्रवेक्ष्यामि शून्यमंतःपुरं पुनः ।
निर्वीर्य इति लोको मां निर्दयश्चेति वक्ष्यति ॥ 12 ॥
कातरत्वं प्रकाशं हि सीतापनयनेन मे ।
निवृत्तवनवासश्च जनकं मिथिलाधिपम् ॥ 13 ॥
कुशलं परिपृच्छंतं कथं शक्ष्ये निरीक्षितुम् ।
विदेहराजो नूनं मां दृष्ट्वा विरहितं तया ॥ 14 ॥
सुतास्नेहेन संतप्तो मोहस्य वशमेष्यति ।
अथवा न गमिष्यामि पुरीं भरतपालिताम् ॥ 15 ॥
स्वर्गोऽपि सीतया हीनश्शून्य एव मतो मम ।
मामिहोत्सृज्य हि वने गच्छायोध्यां पुरीं शुभाम् ॥ 16 ॥
न त्वहं तां विना सीतां जीवेयं हि कथंचन ।
गाढमाश्लिष्य भरतो वाच्यो मद्वचनात्त्वया ॥ 17 ॥
अनुज्ञातोऽसि रामेण पालयेति वसुंधराम् ।
अंबा च मम कैकेयी सुमित्रा च त्वया विभो ॥ 18 ॥
कौसल्या च यथान्यायमभिवाद्या ममाऽज्ञया ।
रक्षणीया प्रयत्नेन भवता सूक्तकारिणा ॥ 19 ॥
सीतायाश्च विनाशोऽयं मम चामित्रकर्शन ।
विस्तरेण जनन्या मे विनिवेद्यस्त्वया भवेत् ॥ 20 ॥
इति विलपति राघवे सुदीने वनमुपगम्य तया विना सुकेश्या ।
भयविकलमुखस्तु लक्ष्मणोऽपि व्यथितमना भृशमातुरो बभूव ॥ 21 ॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अरण्यकांडे द्विषष्टितमस्सर्गः ॥
