श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अरण्यकांडम् ।
अथ द्विसप्ततितमस्सर्गः ।
एवमुक्तौतु तौ वीरौ कबंधेन नरेश्वरौ ।
गिरिप्रदरमासाद्य पावकं विससर्जतुः ॥ 1 ॥
लक्ष्मणस्तु महोल्काभिर्ज्वलिताभिस्समंततः ।
चितामादीपयामास सा प्रजज्वाल सर्वतः ॥ 2 ॥
तच्छरीरं कबंधस्य घृतपिंडोपमं महत् ।
मेदसा पच्यमानस्य मंदं दहति पावकः ॥ 3 ॥
स विधूय चितामाशु विधूमोऽग्निरिवोत्थितः ।
अरजे वाससी बिभ्रन्मालां दिव्यां महाबलः ॥ 4 ॥
ततश्चिताया वेगेन भास्वरो विमलांबरः ।
उत्पपाताशु संहृष्टस्सर्वप्रत्यंगभूषणः ॥ 5 ॥
विमाने भास्वरे तिष्ठन्हंसयुक्ते यशस्करे ।
प्रभया च महातेजा दिशो दश विराजयन् ॥ 6 ॥
सोऽंतरिक्षगतो रामं कबंधो वाक्यमब्रवीत् ।
शृणु राघव तत्त्वेन यथा सीतामवाप्स्यसि ॥ 7 ॥
राम षड्युक्तयो लोके याभिस्सर्वं विमृश्यते ।
परिमृष्टो दशांतेन दशाभागेन सेव्यते ॥ 8 ॥
दशाभागगतो हीनस्त्वं हि राम सलक्ष्मणः ।
यत्कृते व्यसनं प्राप्तं त्वया दारप्रधर्षणम् ॥ 9 ॥
तदवश्यं त्वया कार्यस्ससुहृत्सुहृदां वर ।
अकृत्वा हि न ते सिद्धिमहं पश्यामि चिंतयन् ॥ 10 ॥
श्रूयतां राम वक्ष्यामि सुग्रीवो नाम वानरः ।
भ्रात्रा निरस्तः क्रुद्धेन वालिना शक्रसूनुना ॥ 11 ॥
ऋश्यमूके गिरिवरे पंपापर्यंतशोभिते ।
निवसत्यात्मवान्वीरश्चतुर्भिस्सह वानरैः ॥ 12 ॥
वानरेंद्रो महावीर्यस्तेजोवानमितप्रभः ।
सत्यसंधो विनीतश्च धृतिमान्मतिमान्महान् ॥ 13 ॥
दक्षः प्रगल्भो द्युतिमान्महाबलपराक्रमः ।
भ्रात्रा विवासितो राम राज्यहेतोर्महाबलः ॥ 14 ॥
स ते सहायो मित्रं च सीतायाः परिमार्गणे ।
भविष्यति हिते राम मा च शोके मनः कृथाः ॥ 15 ॥
भवितव्यं हि यच्चापि न तच्छक्यमिहान्यथा ।
कर्तुमिक्ष्वाकुशार्दूल कालो हि दुरतिक्रमः ॥ 16 ॥
गच्छ श्रीघ्रमितो राम सुग्रीवं तं महाबलम् ।
वयस्यं तं कुरु क्षिप्रमितो गत्वाऽद्य राघव ॥ 17 ॥
अद्रोहाय समागम्य दीप्यमाने विभावसौ ।
स च ते नावमंतव्यस्सुग्रीवो वानराधिपः ॥ 18 ॥
कृतज्ञः कामरूपी च सहायार्थी च वीर्यवान् ।
शक्तौह्यद्य युवां कर्तुं कार्यं तस्य चिकीर्षितम् ॥ 19 ॥
कृतार्थो वाऽकृतार्थो वा कृत्यं तव करिष्यति ।
स ऋक्षरजसः पुत्रः पंपामटति शंकितः ॥ 20 ॥
भास्करस्यौरसः पुत्रो वालिना कृतकिल्बिषः ।
सन्निधायायुधं क्षिप्रमृष्यमूकालयं कपिम् ॥ 21 ॥
कुरु राघव सत्येन वयस्यं वनचारिणम् ।
स हि स्थानानि सर्वाणि कार्त्स्न्येन कपिकुंजरः ॥ 22 ॥
नरमांसाशिनां लोके नैपुण्यादधिगच्छति ।
न तस्याविदितं लोकेकिंचिदस्ति हि राघव ॥ 23 ॥
यावत्सूर्यः प्रतपति सहस्रांशुररिंदम ।
स नदीर्विपुलान्शैलान् गिरिदुर्गाणि कंदरान् ॥ 24 ॥
अन्वीक्ष्य वानरैस्सार्धं पत्नीं तेऽधिगमिष्यति ।
वानरांश्च महाकायान्प्रेषयिष्यति राघव ॥ 25 ॥
दिशो विचेतुं तां सीतां त्वद्वियोगेन शोचतीम् ।
स ज्ञास्यति वरारोहां निर्मलां रावणालये ॥ 26 ॥
स मेरुशृंगाग्रगतामनिंदितां प्रविश्य पातालतलेऽपि वा श्रिताम् ।
प्लवंगमानां प्रवरस्तव प्रियां निहत्य रक्षांसि पुनः प्रदास्यति ॥ 27 ॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अरण्यकांडे द्विसप्ततितमस्सर्गः ॥
